Ruh ile beden senkronize olmalı ki hayat yaşanabilir olsun. Ruh ritim tutarsa beden uyum sağlar, detone ve sirtone olmaz. Aklın ve ruhun uyumu ile bu dünyanın -Mevlana’nın söylediği gibi- aşk evinde misafir oluyoruz.
Her iki cihet hep bir çekişme hep bir gerilim ve daima mücadele halinde bitmeyen kavgalarını sürdürüyorlar. Karar merci bizim hayatımıza yön veriyor. Dış unsurlar, çevremiz bir baskı yaratıyor. Kişilik işte bu eylem sonrası oturuyor.
Hayallerin aklımıza aklımızın da hayallerimize hep zıt olduğu durumlarda başarı ya da başarısızlık oluşur. Mutluluk işte elde edilen çekişmeden sonra kazanılan kalıcı bir haz alma duygusudur, geçici değildir. İnsanın verdiği çaba bu mücadelenin gelişmesi açısından en büyük mükafattır diyebiliriz.
Tarihsel süreçte bu ilişki çok tartışılan bir konudur, bazı filozoflar ruh ile beden ilişkisini ayrı tutmuş aklın ürettiği bir yansıma demişler, bazıları da insan olabilmenin bir sonucu olduğunu ve ruhumuzun gelişmesinin -bize çok büyük değer katması açısından- önemini vurgulamaktadır.
Bedenimiz toprağa, ruhumuz da Allah’a aittir. Aldığımız her nefes bedenimizin var olma süreci için bir mucizedir. Can kafesinde bir nefes olgusu Hz. Mevlana’nın harika bir bakış açısıdır. Güzel günler ve uyum içinde yaşamak dileğiyle…
Kendimle Geçinmek İstiyorum
Ah be zavallı bedenim
Beni taşımak bu kadar mı zor.
Bir yudum hayatın demindeyiz
Keyif almanın tam zamanı.
Biraz gayret biraz da istek
Köreltme arzularımı.
Sana fazla yüklendim biliyorum,
Farkındayım.
Bana bir fırsat daha verir misin?
Çok şeyler söylendi
Bilgiler bir yumak gibi avucumda duruyor.
Çözebilsem, biliyorum seninle daha iyi anlaşacağız.
İsteğim çok, biliyorsun
Bu hayatı daha iyi ve kaliteli yaşayacağız.